Jestem Tunrida biała
Nad brzegiem rzeki
Szepczę zaklęcia
Przywołuję cię wyciem
Mów do mnie Finka
O zimnym sercu�
Skórze miękkiej
Jak skalny mech
Uciekaj przede mną
Na drugą stronę
By różnica w czasie
Nie pozwoliła nam zasnąć
jeszcze chemia przelewa się w tobie
jeszcze tu i teraz
ma znaczenie
zamykasz oczy
odpływasz w przyszłość zaciskając palce
na paciorkach modlitwy
już bez słów
20.11.2005
© Copyright 2006 Łęczyńskie Stowarzyszenie Twórców Kultury i Sztuki PLAMA. All rights reserved. Obrazy i zdjęcia są objęte prawem autorskim, kopiowanie i rozpowszechnianie bez wyraźnej zgody autorów surowo zabronione.